Merhaba yüreğimden sıyrılıp gelen
dostlar,
İyi ki çok sıkılıp
kendini dışarı atmış ve bir kitapçıya girmişim. Yoksa sizinle buluşmak daha geç
olacaktı. Dergiyi ilk kez aldım ama çok mutlu oldum. Kapakta Yılmaz Güney’in
fotoğrafını görünce hemen dikkatimi çekti ve şaşkın gözlerle incelemeye
başladım.
Babamla tanımıştam
Yılmaz Güney’i… Ve onun gibi düşünmeyi… Babam koyu bir Yılmaz Güney hayranıve
tabii ailemin diğer bireyleri de.
Hâlâ birşeyler
için uğraşan insanları görmek beni daha da umutlu kılıyor. Bu Türkiye’de
düşünen, birşeylere itiraz eden insanlar hep susturuldu, hayatlarına bir çeşit
son verildi. Bilmediler oysa; gömülen bedenlerdir, filizlenen düşünceler değil.
Bunun en önemli kanıtları onlar gibi düşünen insanlar olması ve bu dergiyi
çıkartması.
Bazı şeylerin
bitmeyecek olduğunu hatırlattığınız için TEŞEKKÜR EDERİM.
Özge
BAHADIN