Yazar Adil Okay küçük kızı Öykü’den esinlenerek - içindeki çocuk- devrimci tutuklulara mektuplar yolluyor..

Yazıcıoğlu’nun helikopter kazasıyla ölümünün ardından kafamda sayısız imge karmaşası ve düşünce patlaması yaşandı.

Ben bir agnostiğim; bana göre tanrı olabilir de olmayabilir de... Kıymetlilerimi bu hayattan seçmeye özen gösteririm.

Adil Okay’ın “12 Eylül ve Filistin günlüğü” adlı kitabını okuyunca bundan, Orta Doğu ile ilgili onlarca kitap okumaktan daha çok yararlandığımı söyleyebilirim.

‘Osman Şahin’i nasıl bilirsiniz’ diye bir soru sorsalar, hemen aklıma merhum babam (şair yazar) Süleyman Okay gelir.

“Gölgem,
duruşuma bağlıdır.”[1]

“Gerçek acıyı tanıdım
yaraya değdim
bir cehennem taşıdım
omuzlarımda sanırdım
açtım gözümü ki dünya
cehennemden öte cehennem
utandım.” [2]

“Bir yere ulaşabilirliğin ilk adımı,
olduğunuz yerde
kalamayacağınıza karar vermektir.”[1]

Efendim bir Çin atasözü vardır: ‘Kurbağa gökyüzünü yaşadığı kuyunun ağzı kadar sanırmış.’

Görme insana yaşamı gösterir. Bir bebeği gördüğümüzde ona yakınlık hissetmemize,  kelimelerden önce gelip; kişinin hayata açılmasını sağlayan bir penceredir.

Sanat, anlamlı biçimlerin bağımsız bir şekilde yaratılmasıyla ortaya çıkmaktadır. En temelde var olan bir gerçeğin ya da gerçekliklerin kişisel veya toplumsal olarak belirli teknik veya disiplinli bir biçimde dışa vurularak ifade edildiği bir olgudur.

‘Dilsiz kalabalıklarda büyür yalnızlığım / Postal sesleri boğar türkülerimizi / Bir gecede büyüyen Filistinli çocuklar / İntifada biçer mayın tarlalarında / Kutsal topraklar utanır / Ben utanırım çaresizliğimden / Sınırları zorlarım / Taş doldurup ceplerime’[1]

Dergimizi iyi takip eden okurlarımızın ve olayı bilen, takip eden insanların hatırlayacağı gibi BarışaRock Festivali ve M. Esatoğlu ile ilgili 42. sayımızda bir açıklamada bulunmuştuk.

“Düşünceler iyi ve cesur olanların
beyinlerinde, kollarında gelişmelidir;
yoksa rüya olmaktan ileri gidemezler.”[1]